โพสต์ก่อนหน้า
เจาะรูหมุดชั้นวางขนาด 5 มม. เข้าไปในขอบของแผงเคลือบเมลามีนขนาด 18 มม. โดยใช้ดอกสว่านธรรมดาที่ทำงานที่ประมาณ 2,000 รอบต่อนาที แล้วคุณจะสูญเสียวงแหวนกระดาษพื้นผิวสีขาวเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 8 มม. รูเดียวกัน แผงเดียวกัน สว่านเดียวกัน: เปลี่ยนไปใช้ดอกสว่านแบรดพอยต์ วางเศษ MDF ไว้ข้างใต้ แล้วป้อนดอกสว่านด้วยความเร็วปานกลาง รูจะสะอาดพอที่จะเอื้อมมือหยิบปากกาสัมผัสไม่ได้เลย
การคว้านเมลามีนที่สะอาดมีสี่ปัจจัย และเรียงลำดับโดยประมาณดังนี้: รูปทรงของหัวกัด ส่วนรองรับที่ด้านทางออก การปกป้องพื้นผิวตกแต่ง และการจับคู่ระหว่างความเร็วแกนหมุนและแรงกดป้อน อย่างอื่น — บิตยี่ห้อ 18 V กับ 12 V, หัวจับแบบไม่ใช้ประแจเทียบกับก้านหกเหลี่ยม — ถือเป็นรอง
เนื้อหาเองก็อธิบายว่าทำไม แผงเมลามีนคือแซนวิช: กระดาษตกแต่งที่อิ่มตัวด้วยเรซินเมลามีน กดลงบนพาร์ติเคิลบอร์ดหรือแกน MDF ที่อุณหภูมิประมาณ 150–200 °C จนกระทั่งเรซินเชื่อมโยงข้ามเข้ากับผิวเทอร์โมเซ็ตที่มีความหนาประมาณ 0.1–0.3 มม. ผิวนั้นแข็งและเปราะ แทบไม่มีการยืดตัวเลย จึงไม่ยืดใต้คมตัด มันแตกหัก โหลดสามอย่างทำหน้าที่ในระหว่างการเจาะ: แรงกดด้านล่างของจุดเจาะก่อนที่คมตัดจะเข้าที่ การขูดคมของสิ่วของดอกสว่านมาตรฐาน 118° และแรงเจาะทะลุที่ทางออกเมื่อแกนสองสามมิลลิเมตรสุดท้ายถูกผลักออกแทนที่จะตัด ควบคุมทั้งสามอย่างนี้แล้วรูก็สะอาด
การเลือกขนาดและตำแหน่งทีละรู
สำหรับการเจาะแบบมือถือ ดอกบิดถือเป็นตัวเลือกที่แย่ที่สุด มุมปลายแหลม 118° และคมสิ่วแบบไม่ตัด ได้รับการออกแบบมาเพื่อดันโลหะออกไปด้านข้างและเศษที่ใส ไม่ให้เฉือนผิวหนังพลาสติกที่เปราะ ตัวเลือกอื่นๆ ทั้งหมดด้านล่างนี้เอาชนะมันได้ และความแตกต่างระหว่างหลุมธรรมดากับหลุมที่มองไม่เห็นมักจะเป็นการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงเทคนิค
| รู | บิต | ทำไมมันถึงได้ผล | ข้อผิดพลาดทั่วไป |
|---|---|---|---|
| รูเข็มหิ้งขนาด 3–6 มม. แบบมือถือ | บิตจุดแบรดพร้อมเดือยตรงกลางและเดือยด้านนอก | เดือยด้านนอกจะตัดผิวเมลามีนก่อนที่เดือยตรงกลางจะถึงแกนกลาง | ใช้บิตบิด; หมดแรงฉีกผิวด้านหนึ่ง |
| สายเคเบิลขนาด 6–15 มม. และรูระบายอากาศ | ดอกเราเตอร์เกลียวแบบตัดลงในทริมเมอร์พร้อมเทมเพลตหรือไกด์บุช | ขลุ่ยจะเฉือนผิวหนังลงไปที่รูแทนที่จะยกออกด้านนอก | กำลังลองใช้ดอกเราเตอร์ในสว่านมือ |
| ถ้วยบานพับ 26–35 มม | ดอกฟอร์สต์เนอร์หรือดอกเจาะบานพับเฉพาะ เจาะเท่านั้น | ขอบจะตัดเป็นวงกลมเต็มก่อนที่ตัวดอกสว่านจะแตะพื้นผิว | เอียงด้วยสว่านมือ ขอบตัดเป็นรูปวงรีและน้ำตา |
| เส้นผ่านศูนย์กลางใดก็ตามที่คุณภาพพื้นผิวมีความสำคัญ | เราเตอร์พร้อมเกลียวและแม่แบบตัดคาร์ไบด์ | การตัดเริ่มจากหน้าลง ดังนั้นจึงไม่มีแรงกดที่จุดเลย | ป้อนช้าเกินไปและทำให้เรซินไหม้เกรียมด้วยความร้อนจากการเสียดสี |
ข้อยกเว้นประการหนึ่งก็คุ้มค่าที่จะรู้ หากเครื่องมือเดียวที่ใช้ได้คือสว่านมือ คุณยังคงสามารถเจาะรูที่ยอมรับได้โดยการเจาะรูนำขนาดเล็กก่อน จากนั้นจึงเปิดขึ้นโดยใช้ดอกแบรดพอยต์ที่ยึดอยู่ในบล็อกนำ บล็อกนำทำงานในขณะที่เข็มวินาทีไม่สามารถทำได้ โดยยึดบิตตั้งฉาก ดังนั้นเดือยจะหมุนเท่าๆ กันตลอดทาง
ความเร็ว การป้อน และเคล็ดลับเทป
ความเร็วของแกนหมุนมีความสำคัญ แต่น้อยกว่าที่คนส่วนใหญ่คิด สำหรับสว่านมือ ให้อยู่ตรงกลางของช่วง — ประมาณครึ่งถึงสองในสามของค่าสูงสุด ซึ่งโดยปกติจะอยู่ที่ประมาณ 1,200–1,800 รอบต่อนาทีสำหรับสว่านขนาดเล็ก เร็วเกินไปและการเสียดสีจะทำให้เรซินเมลามีนอ่อนตัวลง บิตเริ่มเลอะแทนที่จะถูกตัด รูกลายเป็นวงรี และผิวหนังมีขน ช้าเกินไปและคุณต้องออกแรงกดแรงๆ เพื่อให้บาดแผลดำเนินต่อไป และการกดนั้นเป็นภาระที่ทำให้ผิวหนังแตกร้าวตั้งแต่แรก
แรงดันป้อนควรมั่นคงและสม่ำเสมอ ไม่รุนแรง ฟังเสียงตัดมากกว่าเสียงเสียดสี หากระดับเสียงสูงขึ้นและสว่านเริ่มส่งเสียงแหลม แสดงว่าคุณกำลังขัดรู โดยไม่ตัดมัน ให้ถอยออกมา ล้างเศษออก แล้วไปต่ออีกครั้ง
เทปเป็นการปรับปรุงที่ราคาถูกและซื่อสัตย์ วางแถบกระดาษกาวปิดบริเวณตำแหน่งเจาะเป็นรูปกากบาทแล้วกดลงให้แน่น เทปจะรองรับเส้นใยทันทีที่อยู่รอบๆ คมตัด และในทางปฏิบัติ เทปจะขจัดเศษเล็กๆ ที่ขอบเล็กๆ ที่คุณมักจะเห็นได้ประมาณครึ่งหนึ่ง มันไม่ได้แทนที่ดอกสว่านที่เหมาะสม และจะไม่ช่วยประหยัดเวลาในการเจาะรูที่ 3,000 รอบต่อนาทีด้วยดอกบิดทื่อ แต่ไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ
การเคลียร์ชิปเป็นขั้นตอนที่ทุกคนข้ามไป ทุกๆ 4-5 มม. ของความลึก ให้ถอนดอกสว่านออกจนสุดแล้วปล่อยให้ร่องฟันว่างเปล่า เศษที่อัดแน่นภายในรูจะสร้างแรงกดภายนอกบนผนังของรู และแรงกดนั้นเป็นสาเหตุเดียวที่ใหญ่ที่สุดของการระเบิดที่ด้านทางออก บนรูลึกในแผงบาง ให้ขจัดเศษออกบ่อยเป็นสองเท่าตามที่จำเป็น
การรองรับ การหนีบ และการจับยึด
ความเสียหายด้านทางเข้ามองเห็นได้และน่ารำคาญ ความเสียหายฝั่งทางออกนั้นแย่กว่านั้น เพราะมันเกิดขึ้นบนใบหน้าที่คุณต้องการแสดง บอร์ดสำรองจะแก้ปัญหาได้ และไม่มีสิ่งใดมาทดแทนได้ จับแผ่น MDF หรือเศษพาร์ติเคิลบอร์ดขนาด 18 มม. ไว้ด้านหลังชิ้นงาน เพื่อให้ดอกสว่านยังคงอยู่ในแผ่นรองอีก 2-3 มม. หลังจากเจาะทะลุ จากนั้นแกนกลางจะถูกรองรับจนถึงเส้นใยสุดท้าย และผิวหนังจะถูกตัดแทนที่จะถูกเจาะ
การหนีบมีความสำคัญด้วยเหตุผลประการที่สอง บิตจุดแบรดจะจับเมื่อเดือยกัด และแผงที่ไม่มีการจับยึดจะยกและเปลี่ยน ใช้แคลมป์ด่วนสองตัวและแถบบูชายัญข้างใต้ หรือยึดแผงไว้กับม้านั่งด้วยแป หากคุณเบื่อกับตู้ที่ประกอบไว้แล้ว ให้ทำปฏิกิริยาโดยใช้ไม้อุดหรือบล็อกมุมขวา แทนที่จะใช้มือข้างที่ว่าง
ไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องเจาะ แต่จะแปลงผลลัพธ์ที่ดีให้เป็นเครื่องที่ทำซ้ำได้ โดยให้ระยะชักแนวตั้ง การตั้งระยะลึก และอัตราการป้อนคงที่ ซึ่งเป็นตัวแปรสามในสี่ตัวที่ตัดสินคุณภาพของรู สำหรับอะไรก็ตามที่สูงกว่า 10 มม. โดยเฉพาะถ้วยบานพับ เครื่องเจาะที่มีดอกสว่าน Forstner ที่คมคือความแตกต่างระหว่างสายการผลิตและงานซ่อมแซม
รูนำ สกรู และการคว้านขอบ
โครงตู้ในกระดานเคลือบเมลามีนมักจะต่อด้วยสกรูขนาด 4 มม. เข้ากับรูนำขนาด 3.5–4.5 มม. รูนำทำหน้าที่สองงาน: ป้องกันไม่ให้สกรูแยกแกนออกจากกัน และป้องกันไม่ให้ด้ายยกผิวเมลามีนขณะที่ตัวยึดดึงเข้าไป เจาะนำร่องผ่านแผงที่คุณกำลังยึดและหยุดให้สั้นจากแผงที่คุณกำลังยึด จากนั้นฝังหัวให้จมอยู่ใต้พื้นผิว
การคว้านขอบสมควรได้รับความสนใจเป็นพิเศษ แถบบนขอบ 18 มม. มักจะบางกว่าและเปราะกว่าแผ่นไม้อัดที่หน้า และรูที่เจาะไว้ภายในระยะ 20 มม. จากขอบ เช่น ถ้วยบานพับ ตัวเรือนขั้วต่อ เดือยลูกเบี้ยว จะทำให้ขอบบวมถ้าดอกสว่านไม่แหลมคมอย่างสมบูรณ์ พยุงขอบด้วยตัวหนุนที่ยึดไว้ และลดอัตราการป้อนลงประมาณหนึ่งในสามเมื่อเทียบกับการเจาะที่หน้าตัด
สำหรับงานที่ต้องทำซ้ำๆ เครื่องเจาะแนวหลายสปินเดิลนั้นคุ้มค่ากับการลงทุน โดยเจาะทุกตำแหน่งหมุดชั้นวางในการแทงครั้งเดียวที่อัตราการป้อนเดียวด้วยดอกกัดปลายแหลมหนึ่งชุด ดังนั้นทุกรูในแบทช์จึงมีคุณภาพคมตัดเท่ากัน การคว้านรูเดียวด้วยมือจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเสมอ และความแปรผันคือสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจั่วที่มองเห็นได้
วัสดุพิมพ์มีความสำคัญ: แกนกลางเปลี่ยนแปลงการตัดอย่างไร
พื้นผิวตกแต่งอาจเหมือนกันในทุกกลุ่มผลิตภัณฑ์ แต่ลักษณะการคว้านถือเป็นแกนหลัก แผงสองแผงที่ใช้กระดาษพื้นผิวเดียวกันสามารถเจาะแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง และเหตุผลก็คือความหนาแน่น ปริมาณเรซิน และทิศทางของโครงสร้างไม้หรือเศษไม้ที่อยู่ด้านล่าง
MDF เป็นแกนที่คาดเดาได้มากที่สุดในการเจาะ ความหนาแน่นของมันสม่ำเสมอ ไม่มีทิศทางของเกรน และตัดเหมือนกันในทุกทิศทาง ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมถ้วยบานพับและรูหมุดชั้นวางจึงออกมาสะอาดโดยยุ่งยากเพียงเล็กน้อย ข้อเสียคือฝุ่น: อนุภาคมีความละเอียดมาก พวกมันอัดแน่นเข้าไปในร่องอย่างรวดเร็ว และส่วนที่ดึงออกไม่บ่อยพอที่จะทำให้ร้อนขึ้น เคลือบเมลามีนเรซิน และทิ้งขอบที่ขาดไว้ รักษาความลึกของการกระโดดแต่ละครั้งให้สั้น แล้วบิตจะตอบแทนคุณ
MDF - พื้นผิวกระดานเมลามีน Yakco Silver แผงซับสเตรต MDF สีเงินจากกลุ่มผลิตภัณฑ์ของ YAKCO กล่าวถึงแกนที่สม่ำเสมอ การคว้านที่สะอาด และตัวเลือกแผงที่เกี่ยวข้องกับความชื้น ดูผลิตภัณฑ์ → HMR MDF มีพฤติกรรมเหมือน MDF มาตรฐานโดยมีความแตกต่างที่สำคัญประการหนึ่ง นั่นคือ แกนที่ทนความชื้นมีปริมาณเรซินสูงกว่า จึงมีความหนาแน่นมากกว่าเล็กน้อยและมีฤทธิ์กัดกร่อนมากกว่าเล็กน้อย ป้อนให้ช้าลงเล็กน้อยและชิปใสให้บ่อยขึ้นเล็กน้อย ในทางกลับกัน แกนที่หนาแน่นกว่าจะแตกหักได้น้อยลงที่ทางออก ดังนั้นส่วนที่ระเบิดที่ด้านหลังจึงเล็กกว่าบอร์ดมาตรฐานอย่างเห็นได้ชัด สำหรับห้องครัว ห้องเปียก และแผงใดๆ ที่จะเห็นความชื้น นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการแลกเปลี่ยน
แกนไม้อัดมีพฤติกรรมแตกต่างออกไปอีกครั้ง ชั้นของแผ่นไม้อัดและเส้นกาวขัดขวางการตัด ดังนั้นดอกสว่านจะเกิดการกระแทกเล็กๆ ต่อเนื่องกันขณะที่มันทะลุผ่านเส้นกาวแต่ละเส้น และการคลายตัวใดๆ ในดอกสว่านจะถูกขยายให้มากขึ้น ผลลัพธ์ที่ได้คือรูที่ตรงแต่ผนังมีความหยาบกว่าเล็กน้อย ใช้ดอกแหลมคม ลดแรงป้อนเมื่อเส้นกาวแต่ละเส้นเข้ามาใกล้ และยึดทั้งสองหน้าเพื่อไม่ให้แผงสะท้อนกลับ ในทางกลับกัน ไม้อัดยึดสกรูได้ดีกว่าพาร์ติเคิลบอร์ดมาก และสะดวกกว่ามากสำหรับรูนำที่ใหญ่เกินไปหนึ่งขนาด
ไม้อัด - เล็คโก้ ซิลเวอร์ซับสเตรทพาเนล วัสดุซับสเตรตไม้อัดสีเงินจาก Lekco นำเสนอในการอภิปรายเกี่ยวกับพฤติกรรมการตัดแกนไม้อัดและแผงตกแต่งพื้นผิว ดูผลิตภัณฑ์ → พื้นผิวที่มีลายนูนลึกและพื้นผิวแบบ 3 มิติเพิ่มอีกหนึ่งตัวแปร พื้นผิวที่ยกขึ้นหมายความว่าบิตสัมผัสกับจุดสูงสุดของรูปแบบก่อน ดังนั้นพื้นที่สัมผัสที่มีประสิทธิภาพ ณ เวลาที่เข้าจึงน้อยลง และความกดดันในพื้นที่จะสูงขึ้น บนกระดานเหล่านี้ ให้ลดอัตราการป้อนลงตั้งแต่เริ่มต้นการตัด ปล่อยให้เดือยสร้างเส้นรอบวง จากนั้นจึงเพิ่มแรงกดดันเท่านั้น เทคโนโลยีการรีดร้อนและการปรับสภาพพื้นผิวด้านหลังแผงเหล่านี้คือสิ่งที่ทำให้พื้นผิวมีความทนทานพอที่จะทนต่อความน่าเบื่อได้ แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนฟิสิกส์ของครึ่งมิลลิเมตรแรก
หากคุณต้องการมุมมองที่กว้างขึ้นว่าการเลือกแกนมีปฏิสัมพันธ์กับคุณภาพคมตัด แถบขอบ และการยึดสกรูอย่างไร ก็มีการอภิปรายที่สมบูรณ์ยิ่งขึ้นเกี่ยวกับ การเลือกพื้นผิวกระดานเมลามีน ที่ครอบคลุมการเปรียบเทียบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น
ถ้วยบานพับ หมุดชั้นวาง และรูเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่
ถ้วยบานพับขนาด 35 มม. ในแผงขนาด 18 มม. โดยทั่วไปจะมีความลึก 11.5–13 มม. ซึ่งเหลือวัสดุไว้ด้านหลัง 5–6 มม. ซึ่งบางพอที่การตัดที่รองรับได้ไม่ดีจะดันส่วนที่นูนออกมาด้านหน้า และคุณจะเห็นได้หลังการประกอบ ตั้งค่าตัวตั้งความลึกเพื่อให้บิตหยุดเหนือความลึกสุดท้าย 0.5 มม. จากนั้นจึงจบงานด้วยมือ ใช้งานเครื่องเจาะที่ 500–900 รอบต่อนาที โดยมีตัวหนุนยึดอยู่ใต้ประตู และทำการทดสอบการเจาะในแนวออฟคัทเพื่อยืนยันความลึกก่อนดำเนินการ
หมุดชั้นวางเป็นปัญหาตรงกันข้าม: มีขนาดเล็ก จำนวนมาก และมักจะเบื่อด้วยการเจาะมือเข้าไปในแผงที่มองเห็นได้ ใช้ดอกสว่านแบรดพอยต์ขนาด 5 มม. ทำเครื่องหมายตำแหน่งด้วยสว่านแทนการใช้ดินสอ และเจาะผ่านจิ๊กเจาะที่ทางร้านทำขึ้นเพื่อให้รูอยู่ตรงกลาง เครื่องหมายสว่านคือกรวยเล็กๆ ที่เดือยใส่เข้าไป รอยดินสอคือรอยเปื้อนแบนๆ ที่เศษจะหลุดออกไป
สำหรับรูที่มีขนาดสูงกว่า 20 มม. ในสถานการณ์แบบถือด้วยมือ เลื่อยเจาะอาจดูน่าดึงดูดและมักเกิดข้อผิดพลาด ดอกนำร่องอยู่ตรงกลางอย่างดี แต่ขอบฟันเข้าไปในเมลามีนในมุมหนึ่ง และฉีกวงแหวนผิวหนังรอบรูที่ยากต่อการปกปิด หากเลื่อยเจาะรูเป็นทางเลือกเดียว ให้เจาะไปครึ่งทางจากแต่ละหน้าแล้วปิดท้ายด้วยมีดคมๆ และคาดว่าจะใช้เวลาทำความสะอาดขอบมากพอๆ กับที่คุณตัดมัน
การซ่อมแซมการแตกหักเมื่อเกิดขึ้นแล้ว
ไม่ใช่ทุกการเจาะจะต้องเป็นไปตามแผน และการซ่อมแซมที่มองไม่เห็นด้วยความยาวแขนก็มักจะดีเพียงพอ ทำงานตามลำดับจากที่รุกรานน้อยที่สุดไปมาก
- ตัดเส้นใยที่ยกขึ้นก่อนโดยใช้สิ่วแหลมคมที่เกือบจะแบน โดยหั่นออกจากรูแทนที่จะเฉือนเข้าไป ความเสียหายที่ขอบส่วนใหญ่ดูแย่กว่าที่เป็นอยู่จนกว่าสะเก็ดที่หลุดออกจะถูกเอาออก
- สร้างขอบด้านหลังด้วยขี้เลื่อยละเอียดผสมกับไซยาโนอะคริเลตเล็กน้อย กดด้วยมีดโกน และขัดทรายหลังจากที่บ่มตัวแล้ว บนเมลามีนสีขาวและสีเทาอ่อน ไม้ขีดก็ปิดลงแล้ว บนพื้นผิวที่มืดหรือมีพื้นผิวจะดูน่าเชื่อน้อยลง
- เติมแต่งด้วยปากกาซ่อมแซมที่มีสีเข้ากัน ที่ระยะห่างหนึ่งเมตร ชิปที่เต็มไปด้วยสีสันบนหน้าจั่วสีขาวอ่านว่าไม่มีอะไรเลย
- เจาะซ้ำขนาดเกิน 0.3–0.5 มม. ด้วยดอกสว่านแหลมคมด้วยความเร็วต่ำเพื่อตกแต่งผนังที่เสียหาย วิธีนี้จะช่วยลดจำนวนรูที่ฉีกขาดเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่จะไม่เติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของผิวหนัง
- เสียบปลั๊กแล้วย้าย เจาะรูที่เสียหาย ติดกาวเดือยไม้เนื้อแข็ง ตัดให้เรียบ แล้วเลื่อนตำแหน่งคว้านไปตามแผง 15–20 มม. บนใบหน้าภายในที่ซ่อนอยู่ นี่ถือเป็นวิธีแก้ไขที่เร็วที่สุดเกือบทุกครั้ง
เทคนิคเหล่านี้หลายๆ เทคนิคเป็นแนวทางปฏิบัติแบบเก่าๆ มากกว่าเทคโนโลยีใหม่ และเทคนิคเหล่านี้ยังคงอยู่ได้เนื่องจากใช้วัสดุตามลักษณะการทำงานจริง
ข้อมูลอ้างอิงร้านค้า: การตั้งค่าตามเส้นผ่านศูนย์กลางรู
ตารางด้านล่างเป็นเวอร์ชันที่ควรค่าแก่การติดเทปเข้ากับคอลัมน์เครื่องเจาะ จะใช้แผงเคลือบเมลามีนขนาด 16–18 มม. พร้อมด้วยพาร์ติเคิลบอร์ด, MDF หรือแกนไม้อัด และมีส่วนที่แหลมคมจริงๆ บิตทื่อทำให้ทุกตัวเลขในนั้นใช้ไม่ได้
| รู diameter | เครื่องมือ | ความเร็วแกนหมุน | ผู้สนับสนุน | เทปกาว |
|---|---|---|---|---|
| 3–6 มม | ดอกแบรดพอยต์ สว่านมือในบล็อกนำ | 1,200–1,800 รอบต่อนาที | จำเป็น | แนะนำ |
| 6–15 มม | บิตเกลียวแบบตัดลงในทริมเมอร์พร้อมเทมเพลต | เราเตอร์เต็มความเร็ว | ไม่จำเป็น | ไม่จำเป็น |
| 10–20 มม | ดอกสว่าน Forstner | 700–1,000 รอบต่อนาที | จำเป็น | แนะนำ |
| 26–35 มม | ดอกเจาะแบบบานพับหรือ Forstner เครื่องเจาะ | 500–900 รอบต่อนาที | จำเป็น | แนะนำ |
ตัวเลขสองตัวมีค่าควรแก่การจดจำ ประการแรก ผู้สนับสนุนด้านทางออกมีค่ามากกว่าการเปลี่ยนแปลงความเร็วใดๆ หากคุณสามารถแก้ไขได้เพียงสิ่งเดียว ให้แก้ไขส่วนสนับสนุน ประการที่สอง การหักเศษทุกๆ 4-5 มม. ของความลึกจะช่วยป้องกันการระเบิดมากกว่าดอกสว่านที่คมกว่า เนื่องจากจะขจัดแรงกดดันที่ดันผนังเจาะออกไปด้านนอก ทำให้ทั้งสองถูกต้องและเกือบทุกบิตในตารางจะสร้างรูที่คุณยินดีจะปล่อยให้มองเห็น
แผ่นเมลามีนเจาะไม่ยาก มันเป็นเพียงเทคนิคทั่วไปที่ไม่อาจให้อภัยได้ ดอกบิด ไม่มีตัวหนุน และมือที่ว่างจะทำให้ผิวหนังฉีกขาดเกือบทุกครั้ง และแผงเดียวกันนั้นถูกเจาะด้วยรูปทรงที่ถูกต้อง มีเศษ MDF อยู่ข้างใต้ และการป้อนปานกลางจะออกมาสะอาดในครั้งแรก จับคู่หัวกัดกับรู รองรับทางออก เคลียร์เศษ และวัสดุจะมีพฤติกรรมเหมือนกับผลิตภัณฑ์ที่ได้รับการออกแบบทางวิศวกรรม
